Aktualności

22 listopada 2026

Jak wprowadzać seniorów w świat VR? Dobre praktyki z Pracowni Orange w Strzegomiu – rozmowa

aktualności

Grupa osób pozuje do zdjęcia, część seniorów ma na sobie gogle VR.

Wirtualna rzeczywistość zaskakuje i krok po kroku wciąga seniorów, ale – by ich przygody w okularach VR były naprawdę owocne i satysfakcjonujące – niezastąpieni okazują się cierpliwi i kompetentni przewodnicy. Przeczytajcie rozmowę z Piotrem Świeradem, Dawidem Świrskim i Marcinem Rutkowskim, uczniami klasy informatycznej, którzy zorganizowali i przeprowadzili warsztaty VR dla seniorów w Pracowni Orange w Strzegomiu.

Katarzyna Lipska: Skąd pomysł, żeby zaangażować się w takie działanie?

Piotr Świerad: Wszyscy jesteśmy z jednej klasy informatycznej. Zobaczyliśmy propozycję takich zajęć na stronie Pracowni Orange, spodobał nam się wszystkim pomysł i stwierdziliśmy, że będzie to doświadczenie ciekawe dla nas i na pewno ciekawe też dla seniorów, takie spotkanie z okularami VR.

A działaliście już wcześniej z okularami VR? Robiliście coś we własnym zakresie, może na zajęciach albo hobbystycznie?

Piotr Świerad: Mieliśmy zajęcia w szkole, podczas których byliśmy szkoleni z VR, używaliśmy też po prostu okularów podczas zajęć. Ja też w domu sam posiadam okulary w VR.

Dlaczego zdecydowaliście się na wzięcie udziału w tym projekcie? Co było Waszą motywacją? Dlaczego stwierdziliście, że to jest fajne?

Piotr Świerad: Wydaje mi się, że przede wszystkim chcieliśmy pokazać seniorom taki inny świat, którego nie mogą w inny sposób doznać, bo dzięki tym okularom mogą np. zwiedzić kawałek świata. Sami też mamy dziadków i wiemy, że nie jest dla nich łatwa ta nowa technologia i chcieliśmy pokazać im tę nowość, że można zwiedzić świat, nie ruszając się z domu, można różne rzeczy zobaczyć dzięki tym okularom.

Moglibyście opowiedzieć krok po kroku, jak się przygotowywaliście do tych zajęć i jak wyglądały same zajęcia?

Piotr Świerad: Zaczęliśmy, po prostu ucząc się w szkole. Zobaczyliśmy jakieś ciekawe gry, np. grę o zwiedzaniu muzeum, szukaliśmy też jakichś interesujących filmów do zwiedzania różnych miast, np. Wiednia czy Warszawy – po prostu ciekawych rzeczy, które będą przyjemne dla samych seniorów, ale też żeby nie były zbytnio skomplikowane i przesadzone. A kiedy już spotkaliśmy się z seniorami, to wytłumaczyliśmy im, na czym to polega, jak działają te okulary i jak będą wyglądały całe zajęcia. Mieliśmy trzy pary okularów – po jednej na każdego z nas, a seniorów było około 12. Skonfigurowaliśmy okulary i najpierw zaczęliśmy od pokazania gier, właśnie tej gry z muzeum różnych sztuk, a potem przeszliśmy do tej bardziej filmowej części i pokazywaliśmy znalezione filmy z Wiednia, z Londynu, z Dubaju i z Warszawy. Na koniec zrobiliśmy też pamiątkowe zdjęcia.

Co najbardziej podobało Wam się w prowadzeniu tych zajęć?

Piotr Świerad: Mnie najbardziej podobała się właśnie ta radość na same te okulary, bo widać było, że seniorom się to podoba, że mogą zobaczyć np. ten Wiedeń… Mówię cały czas o Wiedniu, bo cały czas puszczałem filmy z Wiednia, bo po prostu seniorzy bardzo chcieli. Wiem, że był wyjazd do Wiednia organizowany właśnie dla tej grupy seniorów, ale jedna pani nie mogła jechać z powodów prywatnych i bardzo chciała go zobaczyć. Była bardzo zadowolona z tego filmu i po prostu to mi tak najbardziej zapadło w pamięć, że to się właśnie szczególnie podobało seniorom i mi też to się podobało, że mogę im coś takiego pokazywać.

Dawid Świrski: Mnie się najbardziej podobało to, że mogę pokazywać starszym osobom nową technologię, która się pojawia na rynku, bo nie każdy potrafi jednak to zrozumieć, jak to działa i jak się tym posługiwać.

Marcin Rutkowski: A mnie się jednak najbardziej podobała radość tych seniorów, że doświadczyli nowej technologii i mogli sobie zwiedzić kraje, do których już ze względów na zdrowie pewnie nie pojadą. Jasne.

Jak seniorzy reagowali na te zajęcia? Z tego, co opowiadacie, chyba bardzo im się podobały?

Piotr Świerad: Tak, zajęcia podobały się bardzo. Najbardziej chyba ta część jednak, jak zwiedzali miasta, bo ta część z grami była troszeczkę i cięższa do wytłumaczenia, i też trzeba było się bardziej joystickami posługiwać, co było dla seniorów cięższe do zrozumienia. Sam film zaś był tylko odpalany przez nas i seniorzy po prostu mogli się rozglądać i cieszyć się, zwiedzając miasto. Wydaje mi się, że właśnie to zwiedzanie było dla nich najbardziej przyjemne. Mówili, że to jest bardzo fajna rzecz. Podobały też im się na przykład filmy z perspektywy lotu ptaka albo taki film z Londynu, był przejazd diabelskim młynem i widzieli Londyn z góry, mówili, że to było bardzo fajne.

Czy myślicie, że to było dla nich trudne?

Piotr Świerad: Wydaje mi się, że mogło to być trudne, bo to też jest troszeczkę inaczej niż patrzymy w rzeczywistości. Na pewno gry były ciężkie, bo tam te joysticki trzeba było obsługiwać, trzeba było tam klikać pewne przyciski. Były z tym trochę problem, żeby to wytłumaczyć. Seniorzy też mieli problem z zapamiętywaniem, co i jak dokładnie trzeba było zrobić, a niektóre gry były też w języku angielskim, a nie wszyscy go znali, więc to było dla nich cięższe. Jeśli chodzi o same filmy, z tymi spokojnymi nikt nie miał problemu, ale niektórzy chcieli jakieś bardziej “ekstremalne”, rollecoastery i gibanie na prawo i lewo, tam mogli się troszeczkę dziwnie poczuć. Ale ogólnie wydaje mi się, że wszyscy byli zadowoleni, nie było jakichś większych problemów.

A co było największym wyzwaniem dla Was?

Piotr Świerad: Dla mnie najcięższe było właśnie wytłumaczenie działania na joystickach, bo tam było kilka guzików, można było niektóre przyciski przypadkowo kliknąć, a jednak okulary były na oczach seniorów, więc też my nie widzieliśmy dokładnie, co robią, widzieliśmy tylko podgląd z laptopa. To mogło być troszeczkę cięższe dla nas, bo mieliśmy akurat szczątkowe informacje, musieliśmy się tak domyślać troszeczkę, co trzeba naprawić, co trzeba zrobić. Ale ogólnie było bardzo dobrze. Seniorzy też dobrze wszystko rozumieli, szybko załapywali.

Marcin Rutkowski: Ja zgadzam się z Piotrkiem, najtrudniejsze było wytłumaczenie, jak działają wszystkie joysticki.

Dawid Świrski: Moim największym problem było chyba zachęcenie niektórych, bo niektórzy odmawiali, żeby jednak spróbowali czegoś nowego.

Myślicie, że z czego to wynikało? Może bali się tego trochę?

Piotr Świerad: Może to być właśnie spowodowane tym, że to jest coś nowego, że nie każdy lubi próbować nowych rzeczy. To też mogło być dla nich coś dziwnego, bo przychodzi do nich młodsza osoba i mówią, że wejdą w wirtualny świat – to takie troszeczkę może być dla nich science fiction (śmiech). Trzeba też wiedzieć, że to nie jest dla każdego i nie każdy będzie się dobrze czuć w tych okularach.

Gdyby ktoś chciał też zorganizować u siebie takie warsztaty, to co byście poradzili takiej osobie z Waszego doświadczenia?

Piotr Świerad: Na pewno troszeczkę trzeba się w to zaangażować, trzeba się nauczyć tego, jak się obsługuje takie sprzęty. Trzeba też poświęcić czas, żeby znaleźć odpowiednie rzeczy dla seniorów, jakąś odpowiednią grę albo może jakiś film odpowiedni, który się spodoba, bo nie wszystko, co się spodoba nam, młodszym, będzie okej dla seniorów. Na pewno trzeba też być cierpliwym, potrzebna jest cierpliwość, bo nie wszyscy są w stanie zrozumieć wszystko od razu.

Czy będziecie chcieli jeszcze w przyszłości zaangażować się w prowadzenie takich zajęć z seniorami? Czy macie to w planach?

Piotr Świerad: Oczywiście, według mnie fajnie jest pokazywać to seniorom, bo wiadomo, że oni sami z siebie raczej nie będą próbowali czegoś takiego. My mamy tą możliwość im to pokazać i to jest też dla nas dobre doświadczenie, bo jesteśmy zawodem informatycznym, więc w przyszłości może się nam to przydać i jestem jak najbardziej za, żeby w przyszłości jeszcze angażować się w takie akcje.

A macie pomysły, jakie jeszcze zajęcia moglibyście przeprowadzić?

Piotr Świerad: Wydaje mi się, że jeszcze tak dokładnie nie zastanawialiśmy się, ale są na pewno aplikacje, które jeszcze nie pokazaliśmy, bo czas nam na to nie pozwolił. Samo rozwinięcie tych zajęć z okularami VR jest dobrym pomysłem, ale można też wypróbować różne sposoby działania np. z telefonami. Tak, żeby pokazać seniorom możliwości nie tylko okularów VR, które są niezbyt często spotykane, ale też telefony, gdzie możemy pokazać różne rzeczy, które można na telefonie zrobić samemu.